عبدالوکیل کوچی

 

عید خجسته

عیدت خجسته باد که روز خجسته ییست

روز عجب  مبارک و امر ی مقدسیست

اما   درین فضا

عیدي برای چی ؟

عید ی  برای    آنکه  نداریم   سرنوشت

نی  اختیا ر  بودن    دوزخ  و  یا بهشت

نی  اختیار را بطه  با مرگ  و زنده گی

پامال دد  منا نیم  چون  عصر  برده گی

عید ی  برای  چی

اند ر کجاست  عید

آنجا که جوی خون

جاریست هرطرف

آنجا که  اشک  شیون  فریاد وماتم است

کشتار بی  گنا  هان   اولاد   آدم   است

 آنجا   کنار  تخته  تا بو ت  خو نچکان

در  ا نفجا ر  پشت در  و جا ده  ودکان

یا  در صف نماز در  آن  خانه ی  خدا

یا   در  مزار  گور شهیدان   داد خواه

اندر کجاست عید ؟

یا  در کدام زمان ؟

در آنزمان  که  آتش خمپاره وبم است

درآنزمانکه تیره ترازروز محرم است

در آنزمان که  میهنم آماج دشمن است

ملت بخون نشسته ودرماتم و غم است

عیدی   برای چی ،  عیدی برای کی

اصلاً کجاست عید

یا  در کدام زمان   ؟ 

ا ندر کجا ست عید  که من عید گویمش   

جزغم کجا خوشیست که تبریک گویمش

بر کشته گان ، عید چه باشد میان مرگ  

عیدی زآنسریست که شد مست جام ارگ

عید ی عموم   مردم  ما عید د یگریست

پیروزیی  و نجات وطن چیز دیگریست

روزی رسد که عید چو خورشید روشنم

تا  بد  همیشه   روی   در  و بام   میهنم

آ نگاه   بگویم  اینهمه   تبریک  بر شما

تبریک برشما

تبریک برشما

عبدالو کیل کوچی

 

 

 

 

+++++++++++++++++++

 

در راه آزادی

یکطرف  توپ تفنگ و تحقیر       یکسو رستاخیز وخواهان تغیر

پیُ  شا نتاژ نظا می از ارگ        جان مردم شده تهد ید  بمرگ

یکطرف حادثه وتاختن است        جای دیگر خیمه افراشتن است

یکزمان آتش  خونست روان        گاهی  آرامش  قبل  از  توفان

دولت ی  گرم ریا کاری  ها         ملتی  غر ق  عزا  داری  ها

وضع  بغرنج  جفا تا به کجا        پیر تازه   آمد ه  در  چه  هوا

می  ندا نم هدف دنیا  چیست        استرا تیژ یُ  امر یکا  چیست

هرکه برمقصد خود می تازد        در پیُ  قدرت  خود می  نازد

راه حل  نیسته با میل  تفنگ        هیچ  آینده   ندارد  این  جنگ

مردمان  برابری می خواهند        جنبش  سرآ سری  میخوا هند

خواسته برحق شان عدالتست        داد خواهی ونجات ملت است

توده هایی که  بپا خا سته اند        بیرق  صلح،  بر افرا شته اند

حکم  تاریخ  همی آزاد یست        دو لتها  رفته  ومردم با قیست

صاحبان  اصلیُ خاک و طن        مردم است ،مردم زنجیرشکن

دادخواهیُ شما حق وبجاست        هموطن پیروزی ازآن شماست

عبدالوکیل کوچی

 

 

++++++++++++

 

بنام کارگر

بنام کارگر، درود بی  پا یان

به انسان  به خلا قیت  انسان

به گرداننده گان چرخه تولید

وبر ساز ندگان هستی  وامید

به قربان گشتگان راه آزادی

سرود ی  رزم   می  خو انم

که  برخیز، ای رفیق  پیشتاز

ای  کارگر،حما سه  بر پاکن

صدای بشکن  زنجیر بالاکن

بپا شو، بازکن راه رهایی را

خرو ش ی   داد  خواهی را

درفش  کاوه آهنگری  بردار

بزن باگرزهابرفرق اهریمن

شکن زنجیراستعمارواستبداد

چو پیشآ هنگ عصر خویش

رها یی   بخش ، ا نسا ن را

گرامیدار،  یاد  قهرمانان را

چو نام پردلی و اکرم  واسع

قدوسها،میرعلمها، قادرونبی

عظیم،عظم الدین،خیرمحمد ها

وصدهاقهرمان،نامی وگمنام

گرامی و نماد جاودانیها ست

بپا خیزیدای یاران همرزمان

درین راه شریفا نه همه باهم

صدا  ها  را   یکی   سازیم

صد  ا ها  را  یکی   سازیم

وبانسل جوان کارگرو دهقان

به اوج قله های هستی وامید

درفش ارغوانی رابرافرازیم

درفش ازغوانی رابرافرازیم

عبدالو کیل کوچی

 

 

++++++++++++++++

 

ظلم ناروا

چرا بر خود جفا کردی

ویا اینگونه ظلم نا روا کردی

خطا کردی ،خطا کردی ،خطا کردی

بلا خر خانه را بر باد دادی وتباه کردی

بنام دین ومذهب روز مردم را سیاه کردی

به پندار خودت آنگاه ،

به پندارت ، مرا از قبضه گرگان رهانیدی

چرا پس کارد را در شهرگ حلقم بمالیدی

برای اینکه اصلاً گرگ درانم تو خود بودی

سپس در صدر خانه وحشیانرا جابجا کردی

به گنج اش دسته ی غارتگران را آشنا کردی

حریمش را فدای دد منشهای جهان کردی

زمام خویش را خود در کف بیگانگان دادی

مگر نشه شدی در ذروه  قدرت

ویا که کور گشتی در پی شهرت

که دادی سر نوشتت در ازآء موقف وثروت

واکنون روبرویی با بلای بی پرو بی بال وآتشزا

که با آزمایش میزان تخریبش

بقتل و مرگ بربادی آدمها

ویا تهدید هشداری به ملتها

که گویا در اسارتگاه قرن بیست ویک

این گونه بربادی

درین یک گوشه ویران بی سرپوش  

و با این سطح بی باکی

بر افروزند آنجا « مام » آتش را

چنان آتش که دور است از تحملها

که حتا دود آن

از سینه ی بیچاره کرزی نیز بالا شد

چه باید کرد ای یاران

چه باید کرد ای مردم

که از بند اسارت ، گردن انسان رها گردد

د مد خورشید آزادی ، حقیقت برملا گردد

عبدالو کیل کوچی

 

 


بالا
 
بازگشت