انسانیت؛ معیار پیوند ما

در مسیر زمان و در این اقامت کوتاه و گذرا در جهان، سرانجام همه‌ی ما، فارغ از مرزهای قوم، زبان، دین و مذهب، یک نام مشترک داریم: انسان.

ما پیش از آن‌که متعلق به قومی باشیم، پیش از آن‌که زبانی را سخن بگوییم و پیش از آن‌که دین و مذهبی داشته باشیم، انسانیم؛ موجوداتی با قلبی که درد را می‌شناسد، چشمی که اشک می‌ریزد و روحی که تشنه‌ی محبت، آرامش و احترام است.

چه زیبا خواهد بود اگر در ساختن رابطه‌هایمان، به جای آن‌که نخست به تفاوت‌ها نگاه کنیم، به انسان بودن یکدیگر بنگریم؛ اگر انسانیت را معیار دوستی، محبت و همزیستی قرار دهیم، نه قومیت و زبان و دین و مذهب

را . دنیا به اندازه‌ی کافی از مرزهایی که انسان‌ها میان خود کشیده‌اند رنج برده است. شاید زمان آن رسیده باشد که این مرزها را در دل‌هایمان کم‌رنگ کنیم و به یاد بیاوریم که در پایان این سفر، آنچه از ما باقی می‌ماند نه نام قوم و زبان و مذهب، بلکه ردپای انسانیتی است که در قلب دیگران بر جای گذاشته‌ایم.

بیایید انسان را پیش از هر عنوان دیگری ببینیم؛

چرا که زیباترین هویت ما، انسان بودن ماست.

ف. رحیمی