262 : خاله و خوک
برنامه های قبلی شفيع عيار

تلويزيون های افغانی
انجمن حقوقدانان افغان در اروپا




محمدامين فروتن
تنها راه نجات بازگشت به خویش است  


پوهندوی دوکتور سیدحسام مل
دچین لاره دمینځنی ختیځ په لور 


عبدالرووف ليوال
درې سری ښامار


محمد مرتضی کوهستانی
فرق میان ترور و تروریسم در چیست؟ به کی میتوان تروریست خطاب نمود؟


بصیر دهزاد
احتمالات و چالش ها درفراراه مزاکرات صلح با طالبان


نورمحمدخرمی
مصاحبۀ دکتر عبدالطیف پدرام باسایت انگلیسی الجزیره


 استاد صباح
مليادردها دالرجامعه جهاني چگونه به تاراج رفت؟؟؟


محمدعوض نبی زاده
موانع وچالشها برای تبارزهویت ملی درافغانستان


شریف بها
اثر گزاری گفتگو های مستقیم با طالبان نسبت به پاکستان در پروسه صلح  


خوشه چین
به ملت خود خواهیم گفت


محمد انور ولید
د افغان سولې پرپُل صراط با ایمانه خلک تېرېدای شي


محمد انور ولید
یو هدف ، یو قوماندان او دوې مخالفې قوماندې


اسماعیل فروغی
چرا بیشترینه رویا های ما تحقق نمی یابند ؟


مهرالدین مشید
نگرانی ها و فرار جوانان از کشور ناپاسخ گویی و بی تفاوتی حکومت


میرحسام الدین برومند
تلفیقی از شعر رومانتیک  وعارفانه


داکتر رحیم رامشگر
طبیبا ! درد بی درمان انسان را چه درمانی ؟


هما سامل
ای وحشی و غدار


دكتر نبي هيكل
یک طرح صادقانه


عبدالفتاح رووفى
ایالات متحده قرار بود افغانستان را تا سال 2017 میلادی ترک گوید


عبدالواسع غفاری
قانون وقانونیت دردوره حکومت انتقالی وریاست جمهوری حامد کرزی _ قسمت دوم


جمشيد پايمرد 
نامه سرگشاده به احزاب ، سازمانها و حلقات جدا ساخته شده از بدنهء حزب وطن


سنجر غفاری
مصالحه با طالبان یا مذاکره باجنرال دوستم 


عبدالو کیل کوچی
سرنوشت کشور های منطقه درمسیر استراتیژی قدرتهای بزرگ جهانی


بصیرهمت
جهان باید از واقعیت های  جنگ یمن اگاه گردد  


علی رستمی
استفاده نامشروع ازمنابع طبیعی کشورها توسط دولتهای غاصبی امپریالیستی


محمدعالم افتخار
کودک ها؛ باید نسبت به آدم بزرگ ها؛ گذشت داشته باشند


عبدالفتاح رووفى
چرا آنها قذافی را بقتل رساندند؟


الحاج عبدالواحد سيدی
سلاله احمد شاه : قسمت دوم _درانی و سدوزائی


خیرمحمد سولمس
مبدا و پیدایش سامانیان _ سامان خودات


کریم پوپل
گیلانی ها


مشفق
ثبات اقتصادی و امنیت از ضرورت های مبرم ما


عيدمحمد عزيزپور
کشورهای محاط در خشکه و پرسمانهای ساماندهی بهره گیری ازمنبع اقیانوس جهانی


مسعود حداد
سیلاب اشک





کارتونهای تازه از عتيق شاهد



جمعه 23 دلو 1394 خورشيدی برابر با 12 فبروری 2016 ميلادی

 

«جان نیکلسون» از جنگ «گرانادا» تا بوسنی و افغانستان ۲۰۱۶

«جان نیکلسون» افسر عالی‌رتبه آمریکایی که اخیرا به عنوان فرمانده جدید نیروهای ناتو و آمریکایی از سوی مجلس سنای این کشور در افغانستان انتخاب شد، برای نخستین‌ بار میدان جنگ را به‌ عنوان چترباز در جنگ «گرانادا» تجربه کرده است.

به گزارش دفتر منطقه‌ای خبرگزاری تسنیم،«جان نیکلسون» افسر عالی‌رتبه آمریکایی که اخیرا به عنوان فرمانده جدید نیروهای ناتو و آمریکایی از سوی مجلس سنای این کشور در افغانستان انتخاب شد، برای نخستین‌ بار میدان جنگ را به‌ عنوان چترباز در جنگ «گرانادا» تجربه کرده است.

«گرانادا جزیره‌ای در 100 مایلی کشور ونزوئلا در دریای کارائیب است که در سال 1974 استقلال خود را از انگلیس اعلام کرد که ارتش آمریکا در سال 1983 نیروهای واکنش سریع نیروی زمینی، تفنگداران دریایی، نیروی دلتا فورس، نیروی زمینی و نیروی دریایی و دیگر نیروهای آمریکا که بالغ بر 7600 نظامی بودند به این جزیره یورش بردند.»

با تهاجم نظامی پنتاگون به گرانادا که در تاریخ 25 اکتبر 1983 آغاز و تا 15 دسامبر همان سال ادامه یافت، وی توانست در این جنگ مدال شجاعت را از ارتش آمریکا دریافت کرد.

نیکلسون که در میان دوستان نظامی خود به «میک» معروف است، در سال 2006 به افغانستان اعزام شد و حدود 3 سال و نیم در این کشور حضور داشت که در این مدت 16 ماه به‌عنوان فرمانده‌ تیم عملیاتی خود در کوهستان‌های شرق آن فعالیت می‌کرد.

پس از آن در سال دوم حضور نیکلسون در افغانستان، وی به‌ عنوان ژنرال یک ستاره آمریکایی در جنوب افغانستان و سال سوم به‌ عنوان معاون ارشد عملیاتی برای فرماندهی نیروهای ناتو و پنتاگون در کابل حضور داشت.

به گفته مقامات نظامی آمریکا، تجربیات جان نیکلسون او را به انتخابی عاقلانه از سوی کاخ سفید به‌ عنوان فرمانده‌ جدید نظامیان آمریکایی در افغانستان تبدیل کرده، مأموریتی که در حال‌ حاضر به‌ نظر می‌رسد خیلی بیشتر از آن‌چه دولت اوباما تا همین اواخر به آن امیدوار بود، طول بکشد.

از دیگر فعالیت‌های فرمانده جدید نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان، حضور او در «بوسنی و هرزگوین» به عنوان دستیار فرماندهی نیروهای حافظ صلح ناتو می‌باشد.

جان نیکلسون پس از اولین مأموریتش در افغانستان و بازگشت به آمریکا ، برای کار در مرکز ملی فرماندهی نظامی در پنتاگون، مرکز ارتباطی مستقیم با رئیس‌جمهور، وزیر دفاع و ستاد مشترک ارتش آمریکا انتخاب شد.

از سال 2012 تا سال 2014، او فرماندهی گروهی از نیروهای هوایی آمریکا به عهده داشت و در آخرین فعالیت خود به عنوان رئیس یکی از پایگاههای ناتو در ترکیه انتخاب شده بود که با توجه به سابقه حضورش در افغانستان حائز اهمیت است.

«کارل آیکنبری» ژنرال سه‌ ستاره‌ و بازنشسته‌ آمریکایی که هم به‌ عنوان افسر ارشد نظامی و سفیر آمریکا در کابل حضور داشت در باره انتخاب جان نیکلسون به عنوان فرمانده جدید نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان معتقد است: میک نسبت به تمام فرماندهان ارشد نظامی ارتش آمریکا با افغانستان آشنایی دارد.

 

سازمان ملل متحد:

کمک‌های مالی بین‌المللی تا 4 سال آینده به "افغانستان" کاهش می‌یابد

تازه‌ترین گزارش اداره توسعه انسانی سازمان ملل متحد، نشان می‌دهد که افغانستان در سال 2014 نسبت به سال 2013، با 2 پله سقوط در رتبه171 جهان قرار گرفته است.
"داگلاس که"، رئیس دفتر برنامه توسعه انسانی سازمان ملل متحد در افغانستان، گفت: افغانستان با وجود پیشرفت‌های اخیر خود، به دلیل روبرو بودن با چالش‌های فراوان در ردیف کشورهای دارای توسعه انسانی پائین قرار دارد.
وی افزود: تا کنون رابطه افغانستان و نهادهای بین المللی بر مبنای ارائه خدمات نیروها و نهادهای بین‌المللی به افغانستان بوده، اما اکنون این وضع تغییر یافته و بسیاری از آن خسته شدند.
داگلاس خاطر نشان کرد: بعد از گذشت 3 الی 4 سال آینده، منابع مالی بین المللی به افغانستان کاهش خواهد یافت و از همین رو افغانستان باید از این وابستگی کاسته و بیشتر به خود متکی باشد.
رئیس دفتر اداره توسعه سازمان ملل متحد با بیان اینکه جنگ و نا امنی از موانع عمده پیش روی پیشرفت افغانستان است تصریح کرد: صلح و ثبات در افغانستان نیازمند سرمایه‌گذاری‌های بیشتر در عرصه‌های مختلف، رشد بخش خصوصی، بهبود آموزش و تحصیل، توسعه مهارت‌ها، اشتغال زایی، و توسعه و تقویت انرژی برق می‌باشد.
«نصیر احمد درانی»، وزیر توسعه و بازسازی روستایی افغانستان با اشاره به پیشرفت‌های اخیر در این کشور به ویژه برنامه‌های عمرانی این وزارت در روستاها گفت: تقویت روند توسعه در افغانستان نیازمند تلاش همه جانبه دولت برای اشتغال زایی، مبارزه جدی با فساد و سهم گیری مردم است.
در این گزارش که با عنوان «کار برای توسعه انسانی» منتشر شده است، وضعیت توسعه انسانی 188 کشور در سال 2014 مورد بررسی قرار گرفت.
بر اساس یافته‌های این اداره سازمان ملل متحد، تراز افغانستان از نظر شاخص توسعه انسانی در سال 2014، 65 درصد بوده که نسبت به تراز سابق آن 68 درصد در سال 2013، کاهش یافته است و افزون بر آن با توجه به بهبود این شاخص در برخی از دیگر کشور‌ها، تراز افغانستان در بین 188 کشور جهان با 2 پله نزول به 171 رسیده است.
شاخص توسعه انسانی مقیاسی برای ارزیابی طولانی مدت در زمینه داشتن زندگی طولانی و سالم با امید به زندگی بررسی می‌شود.
بر اساس این گزارش، تراز افغانستان از سال 1980 میلادی تا کنون 23 درصد بوده اما همچنان در ردیف کشورهای دارای توسعه بشری پائین شناخته می‌شود.
مطابق با یافته‌های سازمان ملل متحد، نروژ، استرالیا و سوئیس به ترتیب در رتبه‌های اول تا سوم، توسعه یافته ترین کشورهای جهان شناخته شده‌اند.
بر پایه این گزارش، پاکستان در رتبه 147، تاجیکستان 129، ازبکستان 114، ترکمنستان 109، چین 90‌ و ایران رتبه 69 جهان را کسب کرده است.
دانمارک، هلند، آلمان، ایرلند، آمریکا، کانادا و نیوزیلند به ترتیب در رتبه‌های چهارم تا دهم جهان از نظر میزان توسعه یافتگی بشری قرار گرفته‌اند.

 

ناتو: در عرصه آموزش، مشوره و کمک به نیروهای افغان ادامه میدهیم

منشی عمومی ناتو می گوید، نیرو های امنیتی افغان به چالش های بزرگی روبرو بوده، ولی در سال های اخیر پیشرفت نموده و ثابت کرده اند که می توانند امنیت کشور شان را خود تأمین کنند.

منشی عمومی ناتو در اشاره به مشکلات امنیتی افغانستان گفت، در حال حاضر نیروهای امنیتی افغان همه مسئولیت امنیتی کشور شان را بدست گرفته و ناتو به حمایت خود در برنامه های آموزشی و مشوره دهی به آنها، ادامه می دهد.

ینس استولتنبرگ که دیروز در یک نشست خبری صحبت می کرد گفت: "نظر من این است که قوای دفاعی و امنیتی افغانستان از لحاظ امنیتی به چالش های روبرو اند. ناتو ماموریت محاربوی خود در افغانستان را پایان داده است، ولی ما به ماموریت خود در عرصه آموزش، مشوره و کمک به آنها ادامه می دهیم. نیرو های امنیتی افغان مسئولیت امنیتی کشور شان را به طور کامل بدوش گرفته اند."

در حال حاضر، سیزده هزار عسکر امریکا و ناتو در افغانستان مستقر اند که ۹۸۰۰ تن آنها را عساکر امریکایی تشکیل می دهند.

ایالات متحده امریکا، در نظر داشت تا پایان سال ۲۰۱۶ میلادی شمار عساکر خود در افغانستان را به یک هزار عسکر کاهش دهد.

اما بارک اوباما رئیس جمهور ایالات متحدۀ امریکا به خاطر وضعیت امنیتی رو به وخامت افغانستان تصمیم گرفت که حداقل ۵۵۰۰ عسکر امریکایی را تا پایان سال ۲۰۱۷ میلادی در افغانستان حفظ کند.

جنرال جان کمپبل قوماندانی عمومی نیروهای مسلح امریکا و ناتو در افغانستان چند روز قبل گفت، با افزایش حملات شورشیان طالب در افغانستان، به حضور بیشتر قوای امریکایی در این کشور نیاز دیده می شود.

معیاد کار جنرال کمپبل به پایان رسیده و به عوض او این وظیفه به جنرال جان نیکولسن سپرده شده است،

ینس استولتنبرگ منشی عمومی ناتو دیروز در ادامه صحبت خود گفت، نیروهای امنیتی افغان در میدان نبرد نشان دادند که پیشرفت کرده، مسلکی عمل نموده و همچنان توانایی تأمین امنیت کشور شان را در برابر جنگجویان طالبان دارند.

او گفت: "نیروهای امنیتی افغان پیشرفت زیاد کرده و ثابت نموده اند که قابلیت تأمین امنیت کشور شان را دارند، مسلکی اند و می توانند که پاسخ شورشیان طالب و دیگر گروه های مخالف را بدهند. بناءً ما به حمایت خود از آنها ادامه می دهیم. ما نباید فکر کنیم که این کار ساده و آسان است. اگر واقعبینانه بنگریم، امسال (سال ۲۰۱۶ میلادی) در آنجا خشونت، جنگ و تهدید های امنیتی ادامه دارند. ولی ما به نیروهای امنیتی افغان اعتماد داریم."

گفته می شود، نشست سران کشورهای عضو پیمان نظامی ناتوقرار است در تابستان امسال روی وضعیت امنیتی افغانستان، برگزار شود.

نمایندۀ امریکا می گوید، اشتراک کننده گان نشست وارسا روی افزایش تعهداتی موافقه می کنند که در کنفرانس رهبران کشورهای ناتو در شهر شکاگوی امریکا وعده سپرده شده بود.

اما امریکا می گوید، حکومت افغانستان باید به کشورهای کمک کننده نیز اطمینان داده و قابلیت های خود را نشان دهد. 

 

روسیه: همکاری ضدتروریستی با پاکستان را حائز اهمیت می دانیم

ایرنا - سخنگوی کاخ کرملین با تاکید بر عملکرد مهم پاکستان در زمینه مبارزه با تروریسم گفت: مسکو همکاری با اسلام آباد را در امر مبارزه با خشونت و تروریسم حائز اهمیت می داند.

به گزارش خبرگزاری اسپوتنیک روسیه، 'دیمیتری پسکوف' سخنگوی کاخ ریاست جمهوری روسیه در یک نشست خبری عنوان کرد: پاکستان یکی از کشورهای کلیدی در امر مبارزه با تروریسم است و روسیه، به ویژه در این زمینه، اهمیت زیادی به روابط با پاکستان قائل است.
در یک سال اخیر، نشانه های زیادی مبنی بر سیر صعودی روابط و همکاری های روسیه و پاکستان به ویژه در عرصه های نظامی، دفاعی و اقتصادی ظهور کرده است.

**پاکستان و روسیه برای نخستین بار رزمایش زمینی برگزار می کنند
حدود سه هفته پیش، خبرگزاری 'تاس' روسیه نوشت که این کشور و پاکستان در سال جاری میلادی، برای نخستین بار رزمایش مشترک زمینی برگزار خواهند کرد.
براساس گزارش خبرگزاری تاس روسیه، ژنرال 'اولگ سالیوکوف' فرمانده نیروی زمینی ارتش روسیه اعلام کرده است که ارتش این کشور برگزاری هفت رزمایش بین المللی را در سال 2016 از جمله نخستین رزمایش مشترک با پاکستان در مناطق کوهستانی، در برنامه دارد.
به گفته این فرمانده ارشد ارتش روسیه، نیروهای این کشور رزمایش های مشترکی نیز با هند و مغولستان در سال جاری میلادی برگزار خواهند کرد.

** سفر هیات نظامی روسیه در اسلام آباد: فروش تجهیزات نظامی به پاکستان در دستور کار
همچنین یک هیات نظامی روسیه کمتر از یک ماه پیش به ریاست 'الکساندر واسیلیویچ' مدیر خدمات فدرال امور نظامی-فنی روسیه به اسلام آباد سفر کرد و با حضور در مقر فرماندهی ارتش پاکستان، با ژنرال 'راحیل شریف' فرمانده ارتش این کشور دیدار کرد.
رسانه های پاکستان درباره محتوای این دیدار نوشتند که هیات نظامی روسیه و طرف پاکستانی ضمن گفت و گو درباره همکاری های دفاعی، در خصوص فروش تجهیزات و سخت افزارهای نظامی-دفاعی روسیه به پاکستان نیز تبادل نظر کردند.
در ماه نوامبر سال 2014، پاکستان و روسیه یک قرارداد همکاری دفاعی دوجانبه باهدف تقویت روابط نظامی-دفاعی میان دو کشور امضا کردند.
تا کنون قرارداد فروش تعدادی بالگرد نظامی
MI-35 ساخت روسیه به پاکستان نهایی شده اما تاکنون هیچ بالگردی به پاکستان تحویل نشده است. پاکستان همچنین برای خرید جنگنده های سوخو 35 از روسیه ابراز تمایل کرده و گفت و گوهایی میان دو طرف در این زمینه انجام شده است اما هنوز قراردادی در این زمینه امضا نشده است.
از حدود دو سال پیش و با امضای قرارداد همکاری های دفاعی میان روسیه و پاکستان، فصل جدیدی از همکاری های نظامی و دفاعی میان دو کشور صاحب سلاح هسته ای آغاز شد. پ
سفر نوامبر سال 2014 سرگئی شویگو وزیر دفاع روسیه به اسلام آباد و امضای توافقنامه همکاری های دفاعی میان دوطرف را می توان نقطه اوج این همکاری ها دانست.
 

 

شاعران و نویسندگان افغانستان در شبی از شبهای بخارا

شب شاعران و نویسندگان افغانستان با همکاری بنیاد ملت، گنجینه پژوهشی ایرج افشار، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی و مجله بخارا در کانون زبان پارسی برگزار شد.

به گزارش ایسنا، علی دهباشی پس از یادی از زنده یادان کریم اصفهانیان، دکتر محمود افشار، ایرج افشار، دکتر چنگیز پهلوان،دکتر نصرالله‌ پورجوادی‌ گفت: این گردهمایی‌های علمی پس از سال‌ها سکوت، آغازگر فعالیت‌هایی با موضوعیت زبان فارسی در ایران، افغانستان، تاجیکستان، هند و پاکستان شده است. ما در مجله کلک و بخارا که ادامه دهنده سنت فکری و ادبی نشریات معتبر سخن، یغما، راهنمای کتاب و آینده بوده‌ایم، استادان زنده یادان دکتر غلامحسین یوسفی و عبدالحسین زرین کوب ما را متوجه اهمیت پرداختن به جغرافیای فرهنگی زبان فارسی نمودند و حفظ، توسعه و گسترش زبان فارسی را به عنوان اصل اول مجله برگزیدیم.

در ادامه جلسه دکتر افتخار حسین عارف -از شاعران برجسته معاصر پاکستان و رئیس فرهنگستان زبان و ادب پاکستان- بیان کرد: شما در اکثر کتابخانه‌ها و شهر کتاب‌های تهران و ایران می‌توانید آثار فراوانی از نویسندگان غربی را پیدا کنید، ولی متأسفانه در کتاب فروشی‌های اروپا کتاب‌های نویسندگان و شعرای ایرانی و افغانی را به ندرت می‌یابید. در کشورهای آمریکایی و اروپایی هرچند می‌توانید آثار اساتید کلاسیک زبان فارسی را پیدا کنید، ولی از شعر و ادبیات معاصر به‌ویژه از شاملو ، مشیری و ... به سختی می‌توانید اثری پیدا کنید.

رئیس فرهنگستان زبان و ادب پاکستان همچنین اظهار کرد: خدمتگزاری خیلی ارزشمند این است که فقط به آثار و شخصیت‌ها بدون جهت‌داری و عصبیت به عنوان یک شخصیت نگاه شود. زبان فارسی در اثر تهاجمات فرهنگی مضمحل شد، در آغاز توسط انگلیسی‌ها و بعد توسط روس‌ها، حالا وضعیت به شکل دیگر است. در واقع خودمان باید تلاش کنیم تا دستاوردهای خوبی داشته باشیم. باید از آثار ارزشمند فارسی ایران، افغانستان، تاجیکستان و ... بر ضد استعمار زبانی استفاده کنیم و آثار و زبان خود را از سقوط نجات دهیم .

پس از سخنرانی افتخار حسین عارف، فیلم سخنرانی دکتر حورا یاوری به نمایش درآمد.

در ادامه جلسه، شاه منصور شاه میرزا از نویسندگان و پژوهشگران تاجیکستانی، کارشناس فرهنگ و ادبیات تاجیکستان در مؤسسه فرهنگی اکو، درباره اشتراکات فرهنگی و زبانی تاجیکستان و افغانستان بیان کرد: بعد از مرزبندی‌های سیاسی و در زمان شوروی سابق دو منشاء پیوند افغانستان و تاجیکستان، ادبیات و موسیقی بود. ما در موسیقی افغانستان تکه‌های گم شده خودمان را پیدا کردیم. اما در بخش ادبیات این روابط با وجود مرزهای مصنوعی بین ملت‌ها قطع نشد. روابط بین شعرا و نویسندگان با همین قدرت ادامه داشت تا اینکه جنگ‌های افغانستان شروع و در تاجیکستان هم جنگ‌های شهروندی باعث کمرنگ شدن این روابط شد، اما خوشبختانه امروز در فضای مجازی ما کارهای مشترک فرهنگی بسیاری مشاهده می‌کنیم و همچنین تبادل اشعار شعرای افغان و تاجیک جای قدردانی و امیدواری دارد .

سپس علی دهباشی متن ارسالی سیداختر حسین، رئیس مؤسسه مطالعات فارسی هند را قرائت کرد. بخشی از متن سید اختر حسین به شرح زیر است:

«فرهنگ فارسی هند مدیون مکتب هرات است و سنائی صلاح دانسته است وقتی می‌گوید " بس شنیدی صفت روم چین / خیز بیا ملک سنایی ببین " . آن خطه مردخیز افغانستان که برومندانی مانند سنایی و رومی و جامی و خلیلی را آفریده است باید در جهان کنونی کشور فرهنگ خیز و فرهنگ دوست شناخته بشود . حیف است و صدحیف است که امروز جنگ و جدل، دسیسه و توطئه سرتاسر افغانستان را دربرگرفته است و میدان فرهنگ و فرهنگ دوستان تنگ و تنگ‌تر می‌شود. من از شاعران و نویسندگان و روشنفکران افغانستان انتظار دارم که آنان در راستای فرهنگ‌سازی بکوشند و همتایان خود را از دیگر نقاط جهان فارسی گویان دعوت کنند که از خوان بی‌دریغ فرهنگ افغانستان برخوردار شوند؛ والسلام

به گزارش ایسنا، نصرالله پورجوادی همچنین درباره اشتراکات فرهنگی ، تاریخی و زبانی ملت‌های فارسی زبان گفت: دوستان بر زبان فارسی به عنوان مهمترین فصل مشترک ایران و افغانستان تاکید کردند، این تاکید درست است و زبان فارسی یکی از وجوه اصلی اشتراک فرهنگی ما با افغانستان است ، اما مهمترین موضوعی که بین ایران،افغانستان و تاجیکستان مشترک است فقط زبان نیست، بلکه فرهنگ و تاریخ نیز هست.

او ادامه داد:برای کسانی که اهل تحقیق درباره فرهنگ، دین، ادبیات هستند این مرزها به چشم نمی‌آید. به عنوان مثال وقتی شما درباره شعر فارسی در قرن پنجم تحقیق می‌کنید و به منطقه هرات بر می‌خورید هیچ‌گاه فکر نمی‌کنید که هرات متعلق به کشور دیگری است و شما تمام این مرزها را به طور طبیعی نادیده می‌گیرید، زیرا همگی در آن زمان وحدت داشتند.

پورجوادی درباره زبان فارسی حال حاضر اظهار کرد: در واقع زبان فارسی که در حال حاضر در تهران، اصفهان، شیراز، همدان و ... استفاده می‌شود زبان بخارایی است. زبان فارسی در قرن دوم و سوم لهجه خاصی از لهجه‌های پهلوی بوده است. اگر شما سابقه این زبانی که امروز ما به آن تکلم می‌کنیم را مطالعه کنید به زبانی که در قرن دوم و سوم در بخارا وجود داشته بر می‌خورید.

در ادامه جلسه حکمت تقی‌آبادی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی و استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد افغانستان و مولف شاهنامه و رهبری ادبی (مجموعه مقاله) در سخنانی گفت: با علی دهباشی حداقل از یک سال گذشته در ارتباط هستیم تا بتوانیم شبی با برخی از شاعران و نویسندگان افغانستان برگزار کنیم، می‌دانید که افغانستان پایتخت شعر و ادبیات است و فراوان نویسنده، شاعر و هنرمند دارد. امیدوارم با تلاش و همکاری چنین سفرهایی بیشتر باشند تا شناختمان از یکدیگر بیشتر و دقیق‌تر باشد. من در این سفر سعی کردم از سه نسل قبل از طالبان ، بعد از طالبان و شعر امروز از ادبیات افغانستان در این جا حضور داشته باشند.

محمد افسر رهبین،شاعر و نویسنده افغانستان و رایزن فرهنگی افغانستان در ایران از وضعیت زبان فارسی در شبه‌قاره گفت: من باور دارم که جغرافیای فرهنگ فارسی می‌تواند از اینجا تا شبه‌قاره همچون قد علم کند. از دیدگاه سیاسی به گونه‌ای که استاد پورجوادی فرمودند شاید امکان‌پذیر نباشد، ولی این کار تا حدی میسر است.یک سمیناری در دانشگاه گوهاتی ایالت آسام با حضور استادانی همچون کزازی ، سبزواری برگزار شده بود. عنوان بسیار جالب این سمینار «تأثیرات اخلاقی مثنوی معنوی بر ادبیات هند» بود. جالب است که در بسیاری از موارد برخی اصطلاحات، کاربردها، ترکیب‌های گذشته را که ما حتی در کابل و تهران نداریم، آن‌ها همچنان حفظ کرده‌اند. تلاش ما در جهت گسترش و اشاعه دوباره زبان فارسی می‌تواند با یک حرکت انقلابی آغاز شود.

او در آخر یکی از غزل‌هایش را برای حاضرین خواند.

به گزارش ایسنا، دهباشی درباره رهنورد زریاب- نویسنده افغانستان- و مقاله معروفش در مورد کسرایی بیان کرد: یادم هست که یکی از بهترین مقالاتی که درباره رابطه روشنفکران معاصر ایران با تاریخ افغانستان و حوادث سیاسی که در ایران و افغانستان اتفاق افتاد، سه گانه زریاب درباره زنده یاد سیاوش کسرایی بود که او را در سه صحنه تهران، کابل و مسکو بررسی کردند و تراژدی زندگی کسرایی را نشان دادند و به خاطر دارم که آن موقع این مقاله خیلی با استقبال روبه رو شد.

رهنورد زریاب نیز درباره پناهندگان افغانستان در ایران گفت: امروز شمار بزرگی از مردمان افغانستان به ایران پناه آورده‌اند، ولی می‌خواهم یادآوری کنم که شمار بزرگی از مردمان این سرزمین هم به کابل آمده‌اند. همین حالا در افغانستان منطقه‌هایی به نام‌های افشار، خوافی‌ها، ریکاخانه، شاهسون‌ها و کردقرتا داریم از ایران آمدند و در افغانستان ماندگار شدند. بدین صورت روابط در این کشورها تنگاتنگ بوده است و مردمان این دو کشور مرزها را به رسمیت نمی‌شناسند.

او درباره ارتباط مولفان ایران و افغانستان اظهار کرد: نخستین بار دانشمندان ایران را در سال 1343 در همایش جهانی ترجمه در کابل دیدم. در این همایش از ایران دکتر پرویز ناتل خانلری، نجف دریابندری و احمد آرام شرکت کرده بودند. در آن همایش یکی از اساتید دانشگاه کابل گفت که اگر سعدی امروز زنده شود و در خیابان های شیراز بگردد خیلی راحت می‌تواند با مردم صحبت کند. اما اگر شکسپیر امروز زنده شود و در خیابان‌های لندن بگردد برای گفت‌وگو با مردم به مترجم نیاز دارد، بین دو استاد مجادله‌ای صورت گرفت. دکتر خانلری گفت که در آن زمان که سعدی زبان فارسی به پختگی رسیده بود، اما زمان شکسپیر زبان انگلیسی در حال ساختمان بود از این رو میان زبان شکسپیر و انگلیسی امروز فرق است.

کاوه جبران استاد دانشگاه و شاعر و رمان نویس نیز درباره وضع ادبیات پس از طالبان گفت: برای من خیلی جای شعف و شورمندی هست که برای بار نخست وارد ایران می‌شوم. وقتی ما در دهه 80 کار شعر و سرایش را شروع کردیم وضعمان چگونه بود ؟! در نیمه دوم دهه 70 ،با ظهور طالبان و برپایی نظام عمارت اسلامی در افغانستان همه نهادها و بنیادهای حیاتی کشورمان از بین رفت و بی‌تردید شعر و ادبیات هم وضعشان روشن است .

او با بیان این‌که «تاریخ نگاران ما ادبیات ما را به سه حوزه پاکستان ، ایران و غرب تقسیم می‌کنند» تشریح کرد: گسست ادبی در واقع پیامد آن دهه‌ای‌ است که جنگ و طالبان در آن کشور حاکم بود. تأثیری که خلاء اطلاعاتی بوجود آورد دو مسئله بود: مسئله اول بحث قالب‌ها در شعرسرایی بود . نبود اطلاعات منجر شد ما تلقی کنیم شعر فقط در قالب خلاصه می‌شود و اینکه شعر همان شعر کلاسیک، همان غزل و قصیده و مثنوی است و این باعث شد که با یک گرایش بسیار بی‌سابقه‌ای، جوانان و نسل جدید به کار شعر ، بویژه شعر موزون بپردازند.

جبران ادامه داد: نکته دوم این‌که نبود اطلاعات تاریخی و اطلاعات بوطیقایی و محتوایی شعر گذشته،در سطح پیوند شاعران دهه 80 با شاعران پیش از دهه 60 در افغانستان و شاعران معاصر زبان فارسی که بخشی از آن‌ها از ایران بودند، موجب شد که شعر ما تنها به بخشی از کارگاه‌های ادبی و نقدهای خلاصه شود. بعد از سال 82 چند مرکز شعر در افغانستان بوجود آمد و بعد بصورت تدریجی ورود کتاب از ایران و فضای اینترنی و سایبری، به گونه‌ای ارتباطمان به مرور با شاعران فارسی تکمیل شد.

در بخشی از مراسم مجیب مهرداد، نجیب بارور، رامین مظهر چندی از آثارشان را برای حاضران خواندند.

آخرین سخنران مراسم اصغر دادبه، درباره اهمیت زبان فارسی گفت: یادمان باشد بزرگترین دیواری که می‌توانند میان ما بکشند گرفتن زبان فارسی است. اگر این دیوار را کشیدند دیگر نه با هیچ تیشه‌ای می‌توان آن را خراب کرد و نه دیگر با هیچ خودکاری می‌توان بر آن نوشت مرگ بر دیوار. دکتر پورجوادی راجع به فرهنگ مشترک فرمودند و این‌ که نه تنها مشترکات ما زبان است که فرهنگ و تاریخ هم هست، اما آن فرهنگ و آن تاریخ از مشترکات ماست که با زبان مشترک نوشته شود. اگر هزاران محقق راجع به فرهنگ من و شما به هر زبان دیگر بنویسند ارزش علمی دارد اما ارزش هویتی و میهنی برای ما آنگونه که فردوسی نوشت ندارد.

این استاد فلسفه راجع به هویت تشریح کرد: من در سلیقه خودم هویت ملی را به مثلثی تشبیه کردم که مثل هر مثلث سه ضلع دارد، که ضلع بنیادی آن «زبان و ادب ملی»، «تاریخ و اساطیر ملی» و «حکمت و فلسفه ملی» است. اما مسئله این است که آن دو ضلع وقتی برای ما هویت‌ساز و هستی‌بخش است که به زبان ملی نوشته شود، خوشبختانه این عامل مشترک همچنان باقی است.

او در پایان خاطرنشان کرد: سخنانم را با این سخن هایدگر تمام می‌کنم که می‌گوید: «زبان خانه هستی است و هیچ هستی بی‌هویت نمی‌شود»، هستی من و شما با هویتی که داریم و هویتی که در شعر و ادب فارسی متجلی‌ست معنی دارد، بکوشیم و به هوش باشیم و با تمام وجود حفظش کنیم.

سپس از سوی انتشارات علمی، فرهنگ معاصر و بنیاد موقوفات دکتر افشار، کتابهایی به رسم یادگار و از سوی بازرگانی گلستانی هم قلم‌هایی تقدیم شاعران افغانستانی شد و نیز آخرین شماره مجله بخارا ویژه محمدجعفر محجوب، آخرین شماره مجله کاروان ، ویژه فروغ فرخزاد و نیز دو شماره اول و دوم آن و دو شماره آخر مجله چلچراغ که از سوی مدیران این دو نشریه اهدا شده بود به نویسندگان و شاعران افغانستان اهداء شد.

همچنین نمایشگاهی از عکس‌های عکاس افغانستانی ، وکیل کوهسار در سالن مجاور مراسم برپا و در بین سخنرانی‌ها قطعاتی از موسیقی افغانستان ازجمله آثار هنرمند احمد ظاهر پخش شد.

در آخر شب شاعران و نویسندگان افغانستانی با ضیافتی به میزبانی مهندس شوکتی، مدیر شرکت هاتل که به افتخار میهمانان فرهیخته برپا شده بود، مهمان شدند.

 

 

 


Copyright ©2016
استفاده از مطالب آريايی با ذکر ماخذ آزاد است

بالا
آرشيف * صفحة دری
بازگشت