تروریستها در دولت آمریکا نشستهاند؛
بیانیه حزب کمونیست آلمان درباره برنامهریزی برای طرح اتهام علیه رائول کاسترو
گویی دههها محاصره علیه کوبا کافی نبوده است؛ محاصرهای که اکنون به یک محاصره کامل انرژی تشدید شده، وزارت دادگستری ایالات متحده حالا در تدارک طرح اتهام علیه رائول کاسترو، انقلابی و رئیسجمهور پیشین کوبا، است.
اتهامی که قرار است در هفته جاری از سوی دادستانی منطقهای میامی مطرح شود، به سرنگونی دو هواپیمای آمریکایی توسط نیروی هوایی کوبا در ۳۰ سال پیش مربوط میشود. این هواپیماها متعلق به سازمان ضدانقلابی «برادران برای نجات» بودند که بهطور غیرقانونی وارد حریم هوایی کوبا شده بودند. این سازمان به دلیل فعالیتهای متعدد خرابکارانه و خشونتآمیز علیه کوبای سوسیالیستی شناخته میشد. مقابله با این هواپیماها اقدامی تروریستی نبود، بلکه دفاع مشروع از حریم هوایی کوبا به شمار میرفت.
امروز نیز مسئله، دفاع از کوبای سوسیالیستی است. همانگونه که در آن زمان، امروز هم تروریستها در ایالات متحده نشستهاند. این نیروهای امپریالیسم آمریکا هستند که میخواهند ساختن یک جامعه سوسیالیستی در کوبا را به شکست بکشانند و میلیونها انسان را از آموزش و خدمات درمانی رایگان و از امکان توسعه و پیشرفت محروم کنند.
حزب کمونیست آلمان همبستگی استوار خود را با رفیق رائول کاسترو، همچنین با مردم و دولت کوبا اعلام میکند؛ مردمی و دولتی که در شرایطی فوقالعاده دشوار و در برابر انواع حملات از سوی امپریالیسم آمریکا، از حاکمیت کشور خود و جامعه سوسیالیستیای که بنا کردهاند دفاع میکنند.
حزب کمونیست آلمان به تقویت همبستگی سیاسی و عملی خود با کوبا ادامه خواهد داد.
کوبا پیروز
خواهد شد!
زنده باد همبستگی بینالمللی!
آمریکا
علیه رائول کاسترو، رئیسجمهور پیشین کوبا، اعلام جرم کرد
کاسترو به کشتن
چهار شهروند آمریکایی متهم شده است
ایالات متحده با طرح اتهام علیه رائول کاسترو، رئیسجمهور پیشین کوبا، به اتهام کشتن چهار شهروند آمریکایی، فشار بر جزیره سوسیالیستی را افزایش داده است. تاد بلانش، وزیر دادگستری آمریکا، روز چهارشنبه در میامی، کاستروی ۹۴ ساله را به «توطئه برای کشتن شهروندان آمریکایی» در ۳۰ سال پیش متهم کرد. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، این اقدام را «لحظهای بسیار مهم» خواند. با این حال گفت که «تشدید تنش» در قبال کوبا ضروری نیست. دولت کوبا این اتهامزنی را اقدامی با انگیزه سیاسی توصیف کرد.
رائول کاسترو برادر فیدل کاسترو، رهبر فقید انقلاب کوبا و رئیسجمهور طولانیمدت این کشور، است. آمریکا او و شماری دیگر از مسئولان کوبایی را مسئول سرنگونی دو هواپیمای غیرنظامی آمریکایی در سال ۱۹۹۶ میداند؛ حادثهای که در آن چهار شهروند آمریکایی کشته شدند. سازمان «برادران برای نجات» که از سوی کوباییهای تبعیدی تأسیس شده بود، با هواپیماهای سسنا که از میامی پرواز میکردند، قصد داشت کوباییهایی را که تلاش میکردند از راه دریا فرار کنند، نجات دهد.
بلانش، وزیر دادگستری کنونی آمریکا که پیشتر وکیل شخصی ترامپ بود، گفت: «پیام من روشن است؛ ایالات متحده و رئیسجمهور ترامپ شهروندان خود را فراموش نخواهند کرد.»
دولت کوبا روز چهارشنبه سرنگونی دو هواپیمای آمریکایی در سال ۱۹۹۶ را «دفاع مشروع» در برابر نقض حریم هوایی این کشور توصیف کرد. میگل دیاس کانل، رئیسجمهور کوبا، اعلام جرم علیه کاسترو را «اقدامی سیاسی و فاقد هرگونه مبنای حقوقی» دانست. او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت این اقدام بخشی از کارزار دولت آمریکا برای یافتن بهانهای «جهت توجیه جنون یک تجاوز نظامی علیه کوبا» است.
طرح اتهام علیه کاستروی سالخورده عملاً جنبهای نمادین دارد، مگر آنکه آمریکا او را با زور از کوبا خارج کرده و در برابر دادگاه قرار دهد. بلانش در این باره گفت: «ما انتظار داریم که او داوطلبانه یا به هر شکل دیگری اینجا ظاهر شود و به زندان برود.»
در این میان، بازداشت نیکلاس مادورو، رئیسجمهور پیشین ونزوئلا، به عنوان یک الگو مطرح شده است. نیروهای نظامی آمریکا بنا به دستور ترامپ، مادورو را در ماه ژانویه در کاراکاس بازداشت و به ایالات متحده منتقل کردند؛ جایی که او اکنون در انتظار محاکمه به اتهام «تروریسم مواد مخدر» است.
ترامپ اما اشاره کرد که قصد ندارد اقدام مشابه دیگری انجام دهد. او در برابر خبرنگاران گفت: «هیچ تشدید تنشی در کار نخواهد بود. فکر نمیکنم چنین چیزی لازم باشد. ببینید، آن کشور در حال فروپاشی است. هرجومرج حاکم است و آنها تا حدی کنترل را از دست دادهاند.»
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا که خود فرزند مهاجران کوبایی است، پیشتر در یک پیام ویدیویی کمسابقه خطاب به مردم کوبا سخن گفته بود. روبیو به زبان اسپانیایی گفت: «رئیسجمهور ترامپ راهی تازه میان آمریکا و کوبایی جدید پیشنهاد میکند.» او افزود تنها مانع بر سر راه آیندهای بهتر، نخبگان حاکم در کوبا هستند که مردم را استثمار کرده و هرگونه مقاومت را سرکوب میکنند.
روبیو دلیل دیگری را نیز برای هدف قرار گرفتن رائول کاسترو مطرح کرد. او گفت کاسترو بنیانگذار هلدینگ «گائسا» بوده؛ مجموعهای که از سوی ارتش کوبا پشتیبانی میشود و حدود ۴۰ درصد اقتصاد این جزیره کارائیبی را کنترل میکند. روبیو، گائسا را «دولتی در درون دولت که به هیچکس پاسخگو نیست و سود شرکتهایش را به نفع یک اقلیت کوچک انباشته میکند» توصیف کرد.
گرگوری میکس، نماینده کنگره آمریکا و دموکرات ارشد کمیته روابط بینالملل، سیاست دولت ترامپ در قبال کوبا را مورد انتقاد قرار داد. او گفت کاسترو باید بابت «قتل شهروندان آمریکایی» پاسخگو شود، اما هشدار داد که این اعلام جرم میتواند به عنوان «بهانهای برای تشدید تنش، و حتی احتمالاً تهاجم غیرقانونی به کوبا» مورد استفاده قرار گیرد.
رائول کاسترو در سال ۲۰۰۸ جانشین برادرش فیدل در مقام ریاستجمهوری کوبا شد و تا سال ۲۰۱۸ در این سمت باقی ماند. در دوران رهبری او، کوبا در سال ۲۰۱۵ روند تاریخی نزدیکی به آمریکا در دوران ریاستجمهوری باراک اوباما را آغاز کرد. ترامپ در نخستین دوره ریاستجمهوری خود، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱، این روند تنشزدایی را معکوس کرد و بار دیگر تحریمها علیه کوبا را بهطور چشمگیری تشدید کرد.
امروز کارشناسان سازمان ملل دولت ترامپ را متهم میکنند که پشت محاصره نفتی کوبا قرار دارد و تلاش میکند این کشور را به زانو درآورد. پس از بازداشت مادورو، واشنگتن باعث شد ونزوئلا که تا آن زمان مهمترین تأمینکننده نفت کوبا بود، صادرات نفت به این کشور کارائیبی را متوقف کند.
ترامپ از زمان بازگشت دوباره به قدرت در ۱۶ ماه پیش، بارها تهدید کرده است که کوبا را «تحت کنترل» خواهد گرفت. کوبا به دلیل قطع صادرات نفت و همچنین تحریمهای آمریکا، با شدیدترین بحران اقتصادی خود از زمان فروپاشی اتحاد شوروی روبهرو شده است. در ماههای اخیر بارها اعتراضاتی در این جزیره رخ داده است.
دروغپردازی علیه کوبا: زمینه سازی دولت ترامپ برای تهاجم نظامی
فولکر هرمسدورف، برگردان: میترا تهامی
کرامت و غرور مردم کوبا ،حاکم کاخ سفید را به ورطه ناامیدی سوق میدهد.
تشدید تحریم ها علیه کوبا ،میلیونها تن از مردم این سرزمین را از دسترسی به برق و سوخت محروم میکند. بیماران، سالمندان، کودکان و افراد نیازمند به مراقبت، به دلیل عدم دسترسی به دارو و مراقبتهای کافی در موقعیت دشواری قرار می گیرند.
حامیان کوبا در سراسر جهان مورد تهدید قرار می گیرند. اما برغم دشواری ها، اکثریت در کوبا ، به فکر تسلیم شدن نیستند.
حتی تهدید دونالد ترامپ مبنی بر اینکه کوبا «مقصد بعدی» پس از تهاجم به ونزوئلا و ایران است، منجر به تغییرات مورد نظر وی نشد.
به ناچار، اکنون از طریق تبلیغات دروغ، مقدمات یک تهاجم نظامی احتمالی فراهم میشود.
پورتال آمریکایی «آکسیوس» روز یکشنبه به نقل از «منابع اطلاعاتی ناشناس» گزارش داد که کوبا ۳۰۰ پهپاد نظامی خریداری کرده است تا از این پهپادها علیه اهدافی در ایالات متحده استفاده کند. گزارش به نقل از «منابع اطلاعاتی ناشناس» ، رویدادهای مشابهی در گذشته را به یاد می آورد. رویدادهای مشابه، برای کوبا پیام آور اتفاقات بدی خواهد بود.
ایالات متحده، جنگ علیه ویتنام را با ادعای دروغی (حادثه خلیج تونکن) که نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۹۶۴ اعلام کرده بود، توجیه کرد. ادعا این بود که نیروی دریایی ویتنام به دو کشتی جنگی ایالات متحده شلیک کرده است. به بهانه یک حادثه جعلی به ویتنام حمله کردند.
در ۳۰۴۰۰۰ سورتی پرواز، جتهای جنگنده ایالات متحده، برای از بین بردن جنگل هایی که پناهگاه ویت گنگ ها بود، میلیونها لیتر سم علفکش، موسوم به «عامل نارنجی» را به عنوان سلاح شیمیایی مورد استفاده قرار دادند. با ناپالم و ۹۴۰۰۰۰ تن بمب ، ویتنام را بمباران کردند.
در سال ۱۹۹۹، «طرح نعل اسب»، که آن هم کاملاً ساختگی بود ،توسط رودولف شارپینگ، وزیر جنگ از حزب سوسیال دموکرات آلمان، و یوشکا فیشر از حزب سبزها، وزیر امور خارجه، منتشر شد.به دروغ گفته شد که دولت بلگراد برنامه ای به نام «نعل اسب» برای پاکسازی قومی طراحی کرده است. این ادعای دروغین ،توجیهی بود برای جنگ تجاوزکارانه ناتو علیه یوگسلاوی.
گزارش مربوط به «سلاحهای کشتار جمعی» ، که برای توجیه جنگ و اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ مورد استفاده قرار گرفت، نیز دروغ از آب درآمد.
البته هیچ مدرکی برای اثبات پهپادهایی که ادعا میشود توسط کوبا از روسیه و ایران برای حمله به اهداف آمریکایی خریداری شده است، وجود ندارد. اما، «آکسیوس» ادعا میکند که هاوانا قصد دارد از این پهپادها علیه پایگاه آمریکایی در خلیج گوانتانامو، کشتیهای نظامی آمریکایی و احتمالاً علیه کی وست در فلوریدا، (با ۹۰ مایل فاصله در شمال هاوانا) استفاده کند.
بنابراین، دولت ترامپ، کوبا را « به عنوان یک تهدید امنیتی» میبیند.
بنا به گزارش اکسیوس: «وقتی در نظر میگیریم که این فناوریها در فاصله بسیار نزدیک هستند و تعدادی از بازیگران مخرب – از گروههای تروریستی گرفته تا کارتلهای مواد مخدر و ایرانیها و روسها – نیز دخیل هستند، نگرانکننده است.» گزارش اکسیوس به نقل از یک «مقام ارشد آمریکایی» است که البته ناشناس می ماند.
برونو رودریگز، وزیر امور خارجه کوبا، گزارش «آکسیوس» را به عنوان تلاشی ناشیانه برای «ایجاد یک حادثه ساختگی برای توجیه جنگ اقتصادی بیرحمانه علیه مردم کوبا و در نهایت تجاوز نظامی» ارزیابی می کند.
بنا به گفته معاون وزیر امور خارجه کوبا، کارلوس فرناندز دِ کوسیو: ایالات متحده، کشور مهاجم و کوبا ،کشور مورد تهاجم است که میتواند به اصل دفاع از خود استناد کند. (مندرج در ماده ۵۱ منشور سازمان ملل)
رئیس جمهور کوبا، میگل دیاز-کانل تصریح کرد که کوبا تهدیدی نیست و برنامه تهاجمی علیه هیچ کشوری ندارد.
در مقابل، تهدید تجاوز نظامی ایالات متحده علیه کوبا یک «جنایت بینالمللی» است که در صورت اجرا، به یقین منجر به «حمام خونی با عواقب غیرقابل پیشبینی و اثرات مخرب بر صلح و ثبات منطقهای» خواهد بود.
به موازات تبلیغات فریبنده «آکسیوس»، وزارت دادگستری ایالات متحده ظاهراً در حال آمادهسازی کیفرخواستی علیه رئیس جمهور پیشین کوبا، رائول کاسترو، است.
او متهم است که در سال ۱۹۹۶ دستور سرنگونی یک هواپیمای متعلق به گروه تروریستی مستقر در میامی با عنوان «برادران برای نجات» را صادر کرده است، هواپیمایی که بارها بدون اجازه وارد حریم هوایی کوبا شده بود.
همچنین گزارش شده است که امکان دارد که در هفته جاری تحریمهای بیشتری علیه این کشور جزیره ای اعلام شود. هفته گذشته، وزیر انرژی کوبا اعلام کرده بود که نفت دریافتی از روسیه تمام شده و شبکه برق عملاً فاقد ذخیره است.
برای تأمین برق بیمارستانها، تأسیسات آبرسانی و تأسیسات استراتژیک، برق مناطق مسکونی باید برای مدت طولانیتری نسبت به قبل قطع شوند.
به گزارش خبرگزاریها، صدها نفر در هاوانا علیه قطعی برق که نسبت به دهه های پیش مقیاس بیشتری دارد، تظاهرات کردند، بر قابلمه و ماهیتابه کوبیدند و در برخی موارد سطلهای زباله را به آتش کشیدند. با این حال، «قیامی» که واشنگتن به آن امیدوار بود، محقق نشد.
به همین منظور، جان راتکلیف، رئیس سازمان سیا، پنجشنبه گذشته به هاوانا سفر کرد و ۱۰۰ میلیون دلار «کمک» پیشنهاد داد – مشروط بر اینکه روند تغییر سیستم آغاز شود.
دیاز-کانل، قاطعانه این شرط را رد کرد، اما در عین حال اعلام کرد: «اگر دولت ایالات متحده واقعاً آماده ارائه کمکهای اعلام شده به طور کامل و مطابق با استانداردهای عمومی پذیرفته شده باشد، با هیچ مقاومت یا ناسپاسی در کوبا روبرو نخواهد شد»، هر چقدر هم که این پیشنهاد برای مردمی که به طور سیستماتیک و بیرحمانه توسط ایالات متحده مورد بایکوت واقع شده اند، متناقض به نظر برسد.
او با اشاره به استاندارد دوگانه ارائه کمک از یک سو و افزایش مجازاتهای جمعی از سوی دیگر، افزود: «در واقع، اگر محاصره برداشته شود یا کاهش یابد، میتوان آسیبها را آسانتر و سریعتر کاهش داد.»
منبع: https://www.unsere-zeit.de/propagandaluegen-gegen-kuba-4814600/
«اما آنها کمونیستاند»؛ آمریکا با کوبا چه میکند؟
– جفری مککری
مردم کوبا امروز در رنجاند. تحریمهای ایالات متحده علیه کوبا، با هر معیاری، عظیماند. شگفتآور است که کوبا دههها در برابر تحریمهایی دوام آورده که میتوانست هر کشور دیگری با این اندازه و ظرفیت را ظرف چند هفته از پا درآورد. اما محاصره اخیر سوختهای فسیلی، مردم جزیره را در وضعیت خفگی قرار داده است…
برنامه «یکشنبه صبح» شبکه CBS با عنوان «بعدی: کوبا؟» که در ۲۶ آوریل پخش شد، به تشدید اخیر تحریمها و تهدیدها علیه کوبا پرداخت. مایه ناامیدی است که این برنامه، و چند گزارش کوتاه اخیر دیگر در اخبار سیبیاس، به برخی نکات اساسی درباره آنچه اکنون در کوبا در حال وقوع است، نپرداختند؛ نکاتی که باید بیان شوند. تجربه شخصی من در کوبا، از جمله رساندن مستقیم کمکهای بشردوستانه به مردم این کشور، با برخی روایتهایی که سیبیاس ارائه داد، در تضاد است.
فیدل مرده است. و مدتهاست که مرده است. فيدل کاسترو شخصیتی جذاب بود که هنوز هم بحثهای جدلی و پرحرارتی را برمیانگیزد. روایتهای مربوط به فیدل در حد افسانههای اغراقآمیزی چون داستانهای پل بانیان هستند. اما بهنظر ما، تمرکز این هشت دقیقه بر میراث فیدل، در حق مردم کوبا بیانصافی است. خبر واقعی امروز این است که کوبا در حال غرق شدن است. برنامه «یکشنبه صبح» سیبیاس، بهجای پرداختن به بحران جاری در جزیره، مخاطبان را با داستانهای قدیمی و عمدتاً منسوخ درباره کاسترو سرگرم کرد.
مردم کوبا امروز در رنجاند. تحریمهای ایالات متحده علیه کوبا، با هر معیاری، عظیماند. شگفتآور است که کوبا دههها در برابر تحریمهایی دوام آورده که میتوانست هر کشور دیگری با این اندازه و ظرفیت را ظرف چند هفته از پا درآورد. اما محاصره اخیر سوختهای فسیلی، مردم جزیره را در وضعیت خفگی قرار داده است. اقتصاد کوبا، همانند بسیاری از اقتصادهای جهان، برای بخش عمده تولید برق، حملونقل و پختوپز به فرآوردههای نفتی وابسته است. مواد غذایی بهدلیل نبود سوخت برای انتقال محصولات به بازار، در مزارع فاسد میشوند و در خانهها نیز بهدلیل قطع برق و از کار افتادن یخچالها از بین میروند.
محاصره اخیر نظامی که مانع ارسال نفت به کوبا شد، اقتصاد این کشور را در سطحی مختل کرد که مردم را بهمعنای واقعی کلمه وحشتزده ساخت؛ وضعیتی که میتوان آن را به غرق شدن تشبیه کرد: اگر خیلی سریع کاری انجام نشود، فاجعه رخ خواهد داد. این محاصره با ورود موفقیتآمیز یک نفتکش روسی به چالش کشیده شد، اما شمشیرکشیهای وزارت خارجه آمریکا همچنان با صدایی بلند ادامه دارد.
یک بحران بهداشتی در برابر چشم جهان در حال وقوع است. تأثیر تحریمها بر سلامت عمومی بسیار گسترده است. مردم کوبا به خدمات درمانی باکیفیت عادت داشتهاند، اما اکنون بیمارستانها بیش از هر زمان دیگری توان ارائه خدمات را از دست دادهاند. نوزادانی که پیشتر از خطرات قابل پیشگیری نجات مییافتند، حالا حتی در بهترین بیمارستانها جان میبازند. عملهای جراحی صرفاً به این دلیل به تعویق میافتند که امکانات و تجهیزات کافی وجود ندارد؛ وضعیتی که با محاصره اخیر نفتی حادتر شده است. باید صریح گفت: محاصره نفتی یک فاجعه اپیدمیولوژیک بهوجود آورده است.
رنج کنونی یک بُعد روانی نیز دارد. یخچالی که غذا را تازه نگه نمیدارد، اجاقی که کار نمیکند، تاریکی شبانهروزی، نبود وسیلهای برای رفتن به محل کار یا بازار، تودههای زبالهای که هر چند خیابان یکبار انباشته شدهاند چون کامیونهای جمعآوری زباله سوخت ندارند، و نبود آب جاری، هیچ شباهتی به یک اردوی تفریحی ندارد. مردم کوبا تحقیر میشوند؛ زیرا سیستمی که به آن وابستهاند، از وضعیتی نیمهکارآمد به کابوسی تمامعیار سقوط کرده است. بهنظر ما، مردم کوبا نه تنها از توانایی دولت ایالات متحده در ایجاد هرج و مرج، بلکه از آسیبپذیری خودشان نیز وحشت دارند. همه کوباییها شنیدند که رئیسجمهور دونالد ترامپ گفت «کوبا را خواهیم گرفت». کوباییها میدانند در ايران، غزه و ونزوئلا چه رخ داده است، و این سخنان طوری طراحی شدهاند که آنها احساس کنند نوبت خودشان است. تأثیر روانی این فشار، رنج جسمی را تشدید میکند.
نمیتوان هدف دولت کنونی را اشتباه فهمید: اثر محاصره سوخت، بر فراز انبوهی از تحریمها و محدودیتهای چندلایه، همانند شکنجه با آب است. اگر شدت و مدت این شکنجه بیشتر شود، فرد تحت شکنجه سرانجام مقاومت را کنار میگذارد و آرامآرام به جلسه بعدی شکنجه میرود. اینکه چنین شکنجهای احتمالاً در بازداشتگاه گوانتانامو، در همان جزیرهای که ده میلیون قربانی این تحریمها زندگی میکنند، رخ داده، طنزی تلخ و هولناک است. حتی اکنون نیز، با رسیدن یک نفتکش روسی که تنها بخشی از نیازهای کوبا را تأمین میکند، دولت آمریکا همچنان با تشدید محاصره، این کابوس را ادامه میدهد تا کوبا را به کشوری مطیع بدل کند.
باید صدای مردم کوبا شنیده شود. مواضع کوباییتبارهای آمریکا درباره تحریمهای ایالات متحده علیه جزیره، آنگونه که این گزارش خبری القا میکند، یکدست و همسان نیست. آمریکاییها باید بدانند که کوباییتبارها دیدگاههای متنوعی درباره میزان نمایندگی دولت کوبا و میزان پاسخگویی آن به نیازهای در حال تغییر مردم دارند. اما این تنوع دیدگاه در گزارش یادشده بازتاب نیافته است.
مهمتر از همه اینکه حتی یک شهروند کوبایی ساکن جزیره نیز در برنامه «یکشنبه صبح» شبکه CBS حضور نداشت. حتی اگر دیگر گزارشهای اخیر اخبار سیبیاس را هم در نظر بگیریم، باز هم بازتاب احساسات و دیدگاههای مردم داخل جزیره بسیار ناچیز است. شاید بینندگان از تنوع مواضع مردم کوبا شگفتزده شوند؛ و نهفقط از این تنوع، بلکه از پیچیدگی و پختگی تحلیلهای آنها درباره نقش دولت کوبا و دولت آمریکا در زندگیشان. مردم کوبا نیازی ندارند که چند صدا از درون میامی نمایندگیشان را برعهده بگیرند؛ آنها خودشان میتوانند سخن بگویند. اما گزارش مورد اشاره عملاً آنها را از گفتوگو حذف کرد.
کوبا سزاوار حاکمیت ملی است. برنامه یادشده هیچ اشارهای به محکومیت گسترده جهانی تحریمهای آمریکا علیه کوبا نکرد. رأیگیریهای سازمان ملل علیه تحریمهای آمریکا سالهاست که هر سال برگزار میشود. کشورهای متعددی در برابر سیاست آمریکا درباره کوبا ایستادهاند. روسيه جرأت کرد در برابر آمریکا بایستد و نفتکشهای حامل سوخت برای جزیره را روانه کند. کشورهای کوچک و بزرگ، از سريلانکا تا برزيل، از بلژيک تا چين، علیه تحریمهای آمریکا علیه کوبا موضع گرفتهاند. بسیاری نیز فقط به حرف اکتفا نکردهاند و با کمکهای مالی و فنی، از جمله از سوی سازمانها و افراد بسیاری در خود آمریکا، وارد عمل شدهاند. پیام آنها روشن است: کوبا سزاوار حق تعیین سرنوشت است، نه مداخله خارجی. مردم کوبا سزاوار این شبکه پیچیده مجازاتهای مالی، مسافرتی، تجاری و دیپلماتیکی نیستند که هم علیه خود کوبا و هم علیه هر شرکت یا کشوری اعمال میشود که جرأت کند با این کشور همکاری اقتصادی داشته باشد.
کوبا تهدیدی برای هیچ کشور یا مردمی نیست. بهروشنی پیداست که کوبا برای هیچ گروه، ملت یا کشوری بیرون از مرزهایش خطری ایجاد نمیکند. حتی تندروترین کوباییتبارهای ضدکمونیست آمریکا نیز آزادانه به کوبا سفر میکنند. قرار دادن نام کوبا در فهرست «حامیان دولتی تروریسم» ــ که یکی از پایههای توجیه تحریمهای آمریکا علیه این کشور است ــ نه دقیق است و نه مفید. این موضوع نیز در گزارش مورد اشاره غایب بود و در نتیجه، بیننده تصویری ناقص از چرایی خشم جمعی ما علیه مردم و دولت کوبا دریافت میکند.
البته در داخل کشور مشکلاتی وجود دارد. هم در کوبا و هم در ایالات متحده مشکلات جدیای وجود دارند که نیازمند بحثهایی سنجیده و مسئولانهاند. باید روشن گفت: نارضایتی در آمریکا نیز بیداد میکند. با این حال، هیچ معیاری وجود ندارد که کوبا را در زمینه حقوق بشر داخلی یا تهدیدات بینالمللی به کشوری استثنایی و خارج از قاعده تبدیل کند. آنچه وجود دارد، فریاد «اما آنها کمونیستاند» است که از جنوب فلوریدا بلند میشود؛ و این دیگر نباید معیاری برای سیاست خارجی آمریکا باشد. دولت کوبا نیز اخیراً خواستار گفتوگوهای صریح با دولت آمریکا شده است؛ گفتوگوهایی که امیدواریم همه مسائل در آن، در چارچوب احترام به حاکمیت ملی و با نیت همسایگی مسالمتآمیز، قابل طرح باشند.
مردم کوبا توانایی حل مشکلات خود را دارند؛ آنچه لازم است همکاری است، نه تحمیل. همه ما دوست داریم مردم کوبا زندگی بهتری داشته باشند. میزان آگاهی و تجربه ما از کوبا متفاوت است؛ از کسانی که نخستینبار به این کشور سفر کردهاند تا شهروندان و ساکنان پیشین جزیره. دیدگاههای سیاسی ما نیز طیفی گسترده را دربر میگیرد. اما در یک نکته همگی اتفاق نظر داریم؛ نکتهای که در برنامه «یکشنبه صبح» سیبیاس غایب بود: کوبا به پایان تحریمهای تحمیلشده از سوی آمریکا نیاز دارد و سزاوار آن است.
کوبا حق دارد بدون فشارهای بیمورد آمریکا مسیر خود را انتخاب کند. گزارش «یکشنبه صبح» صدای مردم کوبا را حذف کرد؛ مردمی که احتمالاً از آرزویی سخن میگفتند که امروز تقریباً دستنیافتنی بهنظر میرسد: اینکه بتوانند بدون فشار مداوم آمریکا زندگی و کار خود را پیش ببرند. تقریباً هیچ کوبایی زندهای آنقدر سن ندارد که بداند دیپلماسی عادی آمریکا با کوبا چه شکلی بوده است. شاید انقلابیترین هدیه ممکن این باشد که یک سیاست خارجی محترمانه و شرافتمندانه به آنها داده شود؛ همان چیزی که همه کشورهای دیگر جهان از آن برخوردارند.
*Jeffrey McCrary اخیراً در قالب کاروان همبستگی CODEPINK/Nuestra América به کوبا سفر کرد. این هیئت همبستگی مردمی، ضمن رساندن مستقیم کمکهای بشردوستانه به جوامع مختلف در سراسر جزیره، تأثیر انسانی تحریمهای آمریکا و کمبود سوخت را نیز مستندسازی کرد.
منبع: کانترپانچ؛ ترجمه برای اخبارروز توسط گُلشن افتخاری
منبع : اخبار روز